Behind the screens
(verbeterde versie)
Excuus, er was iets misgegaan met het knippen en plakken van Word naar Substack. Hier de juiste versie:
‘OMG, ik ga het echt doen, mensen. Ik heb mijn baan opgezegd. Say hello to this new fulltime influencer! Ja, ik ga het echt doen!’
Ik sla mijn handen langs mijn gezicht terwijl ik dit filmpje opneem. Mijn volgers zullen het fantastisch vinden, ze hebben het er al tijden over. Na twee jaar van ploeteren in mijn vrije tijd om content te maken en met inmiddels 100k followers, voelt het eindelijk als het juiste moment.
Ik denk terug aan het gesprek dat ik met mijn manager Chantal had. Ze had me een paar goede samenwerkingen in het vooruitzicht gesteld:
‘Meid, je zit helemaal gebakken. Zeg maar dag tegen die kleine merken die je zelf hebt geregeld. Ik heb een paar interessante deals voor je. Make-up, kleding en haar. Helemaal jouw ding.’
Het gaf me de bevestiging die ik nodig had. Ik ga mijn droom waarmaken. Mijn kantoorbaan in de communicatie ben ik echt poepzat. Wat was ik blij dat ik kon opzeggen. Eindelijk kon ik mijn baas zeggen waar hij zijn handtastelijke handjes kon laten.
Nog een paar bewerkingen en het filmpje kan online.
Refresh...
Refresh...
Refresh... Ja, de eerste reactie is binnen. ‘Gefeliciteerd meis!’
Daarna gaat het hard: ‘Wow, wat gun ik je dit!’ ‘Superstoer.’ ‘Je gaat het nailen!’ Hartverwarmend, al die positieve reacties. Af en toe een zure opmerking van een Petra ertussen, maar hé, dat hoort erbij in deze online wereld. Ik neem me alvast voor daar een grappig filmpje van te maken.
Die nacht kan ik niet slapen van de adrenaline die door mijn aderen raast. De dagen die volgen leef ik in een roes. Mijn biologische klok wekt me nog steeds om zeven uur, alsof ik naar kantoor moet. Elke ochtend draai ik me nog eens lekker om, genietend van mijn vrijheid.
Deze ochtend kan ik me die luxe niet permitteren. Er wacht een afspraak met een groot beautymerk op me. De zenuwen gieren door mijn lijf als ik eraan denk. Ik wil een goede indruk maken. Wat doe ik aan? Dan herinner ik me de raad die Chantal me gaf: trek iets aan waar jij je goed in voelt, zodat je een zelfverzekerde indruk maakt. Goed, dat broekpak dus.
Dan de make-up. Zo, mijn grote neus een beetje kleiner laten lijken: met die fantastische shape- en contoursticks is dat een fluitje van een cent. Ik neem er meteen een filmpje van op, goede content voor later deze week.
Dan mijn haar nog in een nonchalante knot en ik ben er helemaal klaar voor. Nog een laatste blik in de manshoge spiegel en I’m good to go. O, nee! Wat een enorme bovenbenen heb ik in dit pak! Vreselijk, zo kan ik echt niet over straat. Ik trek alles weer uit. Mijn kast ligt overhoop en ik weet het ineens niet meer. Jurkje? Te sexy. Rok dan? Te saai. Uiteindelijk kies ik voor een simpele spijkerbroek en een shirtje. Veilig, maar karakterloos.
Chantal staat al op me te wachten voor het gebouw. Ik geef haar een hug. ‘Hoi, lieverd. Bedankt dat je dit voor me hebt geregeld.’
Ze bekijkt me van top tot teen. Was dat een misprijzende blik? Ik besluit het te negeren, ik kan er nu toch niets meer aan veranderen.
Eenmaal binnen in het imposante gebouw worden we begroet door Marloes, een stijlvol geklede dame van de marketingafdeling. Ze neemt ons mee naar een vergaderzaal. Als ze koffie haalt, maak ik van de gelegenheid gebruik om nog een paar keer goed diep in te ademen en langzaam uit te blazen: alle spanning eruit.
Het gesprek loopt gesmeerd. Ik haal mijn camera tevoorschijn en vraag Chantal te filmen als ik het contract teken. ‘Nog één ding,’ merkt Marloes op: ‘je fillers en botoxbehandelingen komen voor je eigen rekening natuurlijk.’
Mijn hart slaat een slag over. ‘Eh, sorry. Had je het nou over fillers en botox?’ Ik kijk naar Chantal, maar die heeft meer interesse in het scherm van haar telefoon.
‘Ja, natuurlijk. We verwachten wel dat je je goed verzorgt.’
‘Dat kan toch zonder ingrepen?’
‘Meisje, kom op, wat denk je nou? Je representeert ons. Dan moet je er tiptop uitzien.’ Marloes veegt een lok haar uit haar gezicht.
Hulpzoekend kijk ik nogmaals naar Chantal. Zij haalt haar schouders op.
‘Maar mijn content gaat juist over beauty zónder plastische chirurgie.’
‘Ja, naar buiten toe is dat heel goed. Maar wat je privé doet, ziet natuurlijk niemand. Je gaat me toch niet vertellen dat je zo’n naïef schepseltje bent?’
Het bloed stijgt me naar de wangen, mijn schouders trekken samen. ‘Noem mij maar een naïef schepseltje. Ik sta voor mijn overtuiging. Ik weiger mijn volgers te misleiden.’
Marloes staat op. ‘Dan zijn we uitgepraat. Voor jou tien anderen hoor. Nou, bedankt voor deze tijdverspilling.’
Voor ik goed en wel doorheb wat er gebeurt, staan Chantal en ik weer buiten.
‘Ze kon niet eens meer het fatsoen opbrengen me een hand te geven!’ bries ik tegen Chantal.
‘Nou, hun verlies hoor. Ik waardeer je echtheid. Jij staat gewoon ergens voor. Jij hebt tenminste principes. Dat kan ik in deze business niet van iedereen zeggen.’ Ze draait met haar ogen.
‘Dank je.’
‘Maar soms moet je natuurlijk wel een beetje meebewegen.’ Ze werpt weer een blik op haar telefoon.
‘Wat? Dat ga je niet menen!’
‘Geen zorgen, ik ga enorm mijn best voor je doen. Binnen no time heb ik een andere samenwerking voor je.’ Ze geeft me een hug.
‘Ok.’ Het is financieel gezien wel een kleine ramp dat deze deal niet doorgaat. Langzaam daalt het besef in. Ik zit niet meteen op zwart zaad, maar iets meer ruimte zou fijn zijn.
‘No worries. Echt. Voor jou doe ik extra mijn best.’
Gelukkig heb ik nog een aantal samenwerkingen lopen. Volgens mijn berekening moet ik drie à vier samenwerkingen per maand opnemen om niet aan mijn spaargeld te hoeven komen. De meeste merken benaderen me zelf, dat loopt prima. Toch zou het fijn zijn om een grote deal te sluiten. Dan hoef ik me voorlopig geen zorgen te maken en zit ik wat ruimer in het geld. Zulke deals lopen via een manager. Ik ben dan ook opgelucht als Chantal me een paar dagen later belt.
‘Hoi schat, wat heb je voor me?’
‘Eh, nou ja, meid. Het spijt me.’ Ik hoor een nerveuze zucht.
‘Wat spijt je?’
‘Het blijkt toch moeilijker dan gedacht om je in de markt te zetten. Dus, helaas moet ik onze samenwerking verbreken.’
‘Wat? Dat meen je niet!’
‘Sorry, ik heb echt mijn best voor je gedaan.’ Ze slikt hoorbaar. ‘Of je moet terug willen komen op je besluit geen ingrepen te willen?’
‘Nou ja, zeg. Je weet hoe ik daarin sta.’
‘Ik weet het, ik weet het,’ ze dempt haar stem. ‘Maar ja, ik ben aan handen en voeten gebonden, ik heb targets te halen.’
‘Niet te geloven dit. Een week geleden zeg je me dat ik mijn baan op moet zeggen en nu flik je me dit?’
‘Sorry meid. Dingen veranderen nou eenmaal snel in deze business. Je moet flexibel zijn. Mocht je van gedachten veranderen: je hebt mijn nummer.’
Als ik ophang trekt mijn maag samen. Wat nu? Ik kan toch niet met hangende pootjes terug naar mijn oude baas? ‘Alsjeblieft,’ ik slinger mijn verzoek het universum in, ‘laat dát niet nodig zijn.’
Ik swipe door mijn feed. De een na de andere influencer die grote merken representeert, komt langs. Zouden zij fillers gebruiken? Of botox? Sommige influencers zijn open over hun ingrepen. Bij anderen twijfel ik. Zou het echt nodig zijn als ik het wil maken in deze wereld? Ik weet bijna zeker dat er wel meer meiden zijn zoals ik, die natural aging aanhangen. Toch?
Ik ga bewijzen dat het kan. Desnoods met alleen maar kleinere samenwerkingen. Ik zet mijn telefoon op het badkamermeubel, ga voor de spiegel zitten, recht mijn rug en druk op record. Ik veeg de make-up van mijn gezicht terwijl ik mijn verhaal doe. Chantal gaat er nog spijt van krijgen.
Dit verhaal schreef ik naar aanleiding van een schrijfprompt van Annelies van Ek: Schrijf een scène waarin een vrouw ontslagen wordt na één week, door dezelfde persoon die haar eerder zó overtuigde om de baan te nemen.
Leuk verhaal en ik wilde dat er echte influencers waren die zo ‘real’ gingen!