Mijn schrijfroutine (fictie)
Deel 1 (?)
Het is woensdagochtend, half negen. De kinderen zijn naar school, mijn man is naar zijn werk. De ideale omstandigheden om te schrijven. Gister en eergister streden andere dingen om mijn aandacht, maar vandaag gaat het gebeuren: ik start de laptop. Ik loop naar de keuken voor een kop koffie. O, de ontbijttafel moet nog worden afgeruimd. Vlug zet ik het beleg in de kast, de melk in de koelkast en de vieze borden in de vaatwasser.
Ik voel aandrang. Goed lieve mensen, misschien niet de info waar je op zat te wachten, maar ik moet nou eenmaal vaak in de ochtend. Meestal geeft het geen problemen, maar ik neem wel even mijn telefoon mee om de tijd te doden. Na zo’n drie kwartier NOS app, Instagram en Facebook ben ik klaar voor de koffie. Die nog gezet moet worden.
Terwijl de koffie loopt, geef ik de planten water en blader ik scannend door de krant. Als ik die uit heb, herinner ik me de koffie. Ik warm nog wat melk en klop die met een fancy melkopschuimertje tot een weldadige dikke crème. Met de mok koffie binnen handbereik ga ik achter mijn laptop zitten.
Ik zie een appje van een vriendin binnenkomen. Snel beantwoord ik deze. Ik scroll nog even door Instagram. Dan bedenk ik dat ik nodig weer eens een reel moet plaatsen. Kan ik mooi even filmen als ik ga schrijven. Ik zoek vast een lekker klinkend muziekje uit bij ‘populaire audio’. Dan loop ik naar de kast waar het statief staat en trek deze er uit, samen met zo’n 100 paar schoenen en slippers in diverse maten. Het schoeisel gooi ik weer terug en vlug sluit ik de deur voor het eigenwijze spul er weer uit tuimelt.
Dan positioneer ik het statief en bevestig mijn telefoon. Nog een hele klus om niet teveel storende achtergrond op beeld te krijgen. Ik schuif wat rommel aan de kant en draai het statief nog wat bij. Zo moet het goed zijn.
Ik ga weer zitten achter mijn laptop en open mijn schrijfdocument. Voor de vorm typ ik wat zinnen, kijk even peinzend uit het raam, neem een slok koffie. Dat moet genoeg zijn, daar kan ik wel wat mee. Het statief berg ik weer op, net als de schoenen en de slippers die uiteraard hun ding weer doen. Dan priegel ik een reel in elkaar, schrijf een caption en zet het muziekje er onder. Ik plan hem in voor de volgende avond om 18 uur.
Eindelijk is het dan tijd om te schrijven. Ik ga er lekker voor zitten en leg mijn vingers op de toetsen. Wat zal ik eens schrijven?
De achterdeur gaat open. ‘Hoi, mam!’
Dit mag dan fictie zijn, het nadert de werkelijkheid. Niet voor niets heb ik al maanden niks gedeeld, hier op Substack. Wel schrijf ik af en toe wat. Toch niet zo veel als ik eigenlijk zou willen. Ik ben een ster in uitstellen. Ik kan nadenken over uitstellen, nadenken over waarom ik uitstel, waarom ik niet wil uitstellen en hoe ik niet zou moeten uitstellen.
Gedachten als: ‘geef het toch op, waarom zou je nog schrijven? Je gaat er toch niks mee bereiken..’ slopen mijn brein binnen. Scrollen op Instagram is vaak een negatieve trigger, een medium wat je in een onverschillige slaap doet sukkelen. Toch zag ik juist daar een fragment van een auteur waarin zij zei: ‘just write the damn thing!’ Zij spoorde mij, in dat mini fragment, aan om mijzelf een schop onder de kont te geven.
Van een kennis heb ik ‘the War of Art’ geleend. Het lag al een tijdje op me te wachten, want ja, ik ben een ster in het uitstellen van het aangaan van mijn uitstelgedrag. Het Engelstalige boek bestaat uit korte fragmenten die meteen bij me resoneren. Na een paar korte stukjes gelezen te hebben legde ik het boek weg en schreef bovenstaande tekst. Hopelijk volgen er binnenkort meer schrijfsels. Ik ga nu weer even verder lezen!
Volg je mij alleen voor mijn verhalen of wil je ook meer lezen over mijn schrijfontwikkeling? Laat het weten via onderstaande poll!